Polecamy

Wydawać by się mogło, że witraże pojawiły się w średniowieczu. Jednak najstarsze na świecie oszklenia pochodzą z egipskiej świątyni w Karnaku. Zostało ono opisane przez polskiego archeologa prof. Kaziemierza Michałowskiego. Właściwie nie jest to oszklenie, gdyż nie zostało wykonane ze szkła, ale z kilkumilimetrowych płytek alabastru. W tamtym regionie okna wypełniały niekiedy ażurowe konstrukcje z kamienia. To właśnie w nich instalowano kolorowe szkła, płytki marmuru a także agaty.

Prace archeologiczne w Pompejach i Herkulanum a także w zachowane okna w Hagia Sophia w Konstantynopolu potwierdzają stosowanie w starożytnym Rzymie i Bizancjum opraw okiennych budowanych z płyt alabastru lub marmuru z ażurowymi otworami, w których umieszczano kolorowe szybki. W Pompejach i Herkulanum odkryto bezbarwne szkła o grubości około 2 cm. Używano ich do wypełniania otwory okienne w domach bogatych właścicieli.

W starożytności w VIII stuleciu witraże pojawiały się również na terenie Syrii oraz we Francji. Wówczas jako ram do szyb, oprócz płyt alabastrowych czy marmurowych, używano drewna, brązu lub stiuku. Jednak drewno, jak i brąz stanowiły sztywny materiał, który ograniczał kształtowanie szyb do prostych form geometrycznych.


Powiązane artykuły